Maks Berek
Biografia
Maks Berek urodził się 16 sierpnia 1888 roku w Raciborzu. Jego ojciec był robotnikiem w raciborskim młynie. Po maturze w 1905 roku podjął studia na wydziale nauk przyrodniczych Uniwersytetu Berlińskiego, które ukończył w 1910 roku. Po studiach był asystentem niemieckiego geologa – profesora Liebischa. W 1912 roku uzyskał tytuł doktora i rozpoczął pracę jako współpracownik naukowy w zakładach Leitza (Leica) z Wetzlar. W latach 1914–1918, podczas I wojny światowej, walczył jako oficer na wszystkich frontach. W 1919 roku powrócił do pracy w zakładach Leitza.
Kolejne lata przyniosły badania nad podstawą mikroskopii i praktycznym zastosowaniem nowych rozwiązań technicznych w optyce aparatów fotograficznych. Efektem tych badań były szereg ulepszeń i udoskonaleń w optyce sprzętu fotograficznego oraz kilka opracowań naukowych. Nie zyskał jednak sławy, ponieważ jego osiągnięcia były znane jedynie fachowcom z dziedziny optyki.
Sławę i rozgłos przyniosło Berkowi skonstruowanie całkowicie nowego, specjalnego obiektywu do aparatów Leica o nazwie Elmax. Nazwa obiektywu została stworzona z inicjałów właściciela zakładów Leitza – Ernsta Leitza – oraz z całości imienia konstruktora Maxa Berka. Aparat firmy Leitza z obiektywem Elmax cieszył się niezwykłym powodzeniem, a większość nazywała go w skrócie Max.
W 1924 roku zakłady Leitza ruszyły z masową produkcją, która dochodziła do setek tysięcy egzemplarzy. Cały okres międzywojenny upłynął niemieckiemu naukowcowi na ulepszaniu optyki aparatów Leitza.
Schyłek życia: W 1940 roku odwiedził po raz ostatni Racibórz, gdzie spotkał się ze swoimi dawnymi kolegami z gimnazjum. Poza pracą zawodową, jego największą pasją była gra na flecie. Maks Berek zmarł 15 października 1949 roku we Fryburgu Bryzgowijskim.
W nagrodach i wyróżnieniach: W 1925 roku został profesorem honorowym Uniwersytetu w Marburgu, a Uniwersytet w Giessen nadał mu krótko przed śmiercią tytuł doktora honoris causa. Ukoronowaniem pracy była nagroda Grand Prix za urządzenie optyczne do aparatów Leitza, która została przyznana na Wystawie Światowej w 1938 roku w Paryżu. Berek był współzałożycielem Niemieckiego Towarzystwa Optyki Stosowanej oraz członkiem wielu innych towarzystw naukowych, współredaktorem kilku fachowych wydawnictw i czasopism z dziedziny optyki.
Dorobek naukowy: Berek uzyskał rozgłos za sprawą publikacji fachowej literatury z dziedziny optyki. Wydał 88 poważnych rozpraw naukowych, głównie z zakresu optyki. W 1930 roku ukazało się jego przełomowe Grundlagen der praktischen Optik (Podstawy optyki praktycznej), które dotyczyło podstaw optyki praktycznej. W 1934 roku Berek wydał rozprawę o zasadach funkcjonowania i pracy mikroskopów polaryzacyjnych. W latach czterdziestych XX wieku ukazały się 2 tomy (miały się ukazać 4) znaczącego dzieła z zakresu nauczania optyki.