Józef Wranik
Biografia
Józef Wranik (ur. 14 grudnia 1938 w Raciborzu) był polskim specjalistą w zakresie mechaniki konstrukcji, profesorem dr hab. inż. Był aktywnym działaczem opozycji w okresie PRL.
Ukończył w 1962 roku Wydział Budownictwa Politechniki Śląskiej w Gliwicach, uzyskując dyplom magistra inżyniera budownictwa przemysłowego i ogólnego.
W latach 1974–1982 pracował w filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej. Był członkiem Sekcji Mechaniki Konstrukcji przy Polskiej Akademii Nauk, członkiem Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej oraz Komitetu Naukowego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. 1 września 1980 roku powołany na stanowisko docenta.
Od 1985 współpracował jako projektant i inżynier bezpieczeństwa konstrukcji z biurami projektowymi w Niemczech, kończąc jako kierownik działu statyki i planowania nośności konstrukcji. W 1994 roku uzyskał prawo do tytułu inżyniera doradcy i rzeczoznawcy na terenie Bawarii.
Był zaangażowany w organizację polskiego oddziału GAMM. Od 1995 roku był profesorem nadzwyczajnym Wydziału Budownictwa Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu; w 1996 roku został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Zielonogórskiego (Instytut Budownictwa, Zakład Konstrukcji Budowlanych), gdzie prowadził zajęcia do 2017 roku.
Był autorem ponad 50 prac naukowych, 30 referatów i 20 publikacji. W latach 1980–1982 był działaczem opozycji demokratycznej; inicjatorem i pierwszym przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” przy Politechnice Łódzkiej w Bielsku-Białej; bezpartyjnym radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bielsku-Białej. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany i osadzony w Ośrodku Odosobnienia w Jastrzębiu-Zdroju, a od marca 1982 w Ośrodku Odosobnienia w Nowym Łupkowie. Został zwolniony w lipcu 1982 roku, a w grudniu tego samego roku wraz z rodziną wyemigrował do Niemiec.
Życie prywatne: Zmarł 11 października 2020 roku w Nowej Soli; 17 października 2020 roku został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach.