Herbert Doms
Biografia
Herbert Doms (ur. 14 kwietnia 1890 w Raciborzu; zm. 22 września 1977 w Münster) był katolickim niemieckim teologiem i duchownym, profesorem dogmatyki i teologii moralnej w pierwszej połowie XX wieku. Prowadził wykłady w Braniewie, Fryburgu Bryzgowijskim, Münster oraz na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Po wojnie był profesorem teologii moralnej w Münsterze.
Był prawnukiem Józefa Domsa – niemieckiego przedsiębiorcy i założyciela fabryki tabaki w Raciborzu. Po maturze w Raciborzu podjął studia na Uniwersytecie w Monachium. W 1914 uzyskał doktorat filozofii na Instytucie Zoologicznym. Sakrament święceń otrzymał 2 marca 1924 we Wrocławiu. W 1927 na Uniwersytecie Wrocławskim doktoryzował się z teologii, a w 1930 r. uzyskał habilitację z dogmatyki. W latach 1930–1946 prowadził wykłady jako profesor nadzwyczajny w Braniewie, Fryburgu Bryzgowijskim, Münster oraz na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1948 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Do 1956 r. był profesorem teologii moralnej w Uniwersytecie w Münster.
Książka o celach małżeństwa
W 1935, zainspirowany encykliką Casti connubii Piusa XI, wydał książkę o teologii małżeństwa Vom Zweck und Sinn der Ehe (O celu i znaczeniu małżeństwa), w której odcinał się od nazistowskiej ideologii podporządkowującej miłość małżonków służbie III Rzeszy, poprzez dostarczanie jej oddanych obywateli.
Prof. Doms próbował wykazać, że pierwszorzędnym celem małżeństwa nie jest dziecko, ale sama wspólnota małżeńska. Uprzywilejowaną aktualizacją tej wspólnoty miało być zjednoczenie cielesne, niekoniecznie związane z prokreacją, na co wskazywałaby sama natura aktu, który nie zawsze jest płodny.
Opublikowane dwa lata później wydanie francuskie tej książki wszczęło międzynarodową ogólnoświatową dyskusję na temat celów małżeństwa.
Dyskusja trwała, a papież Pius XII w przemówieniu do Soboru św. Oficjum i Kongregacja Świętego Oficjum wyrażały pogląd, że wszystkie cele małżeństwa są podporządkowane celowi prokreacji; dekret De finibus matrimonii z 1944 roku odniósł się do stanowiska Domsa. Później dokumenty Kościoła podkreśliły nierozerwalność dwóch elementów stosunku małżeńskiego: jedności i rodzicielstwa, a nauka ta stała się przedmiotem dalszych rozważań Kościoła w XX wieku.