Fritz Otto Bernert
Biografia
Fritz Otto Bernert urodził się 6 marca 1893 roku w Raciborzu jako syn długoletniego burmistrza Augusta Bernerta. Uczęszczał do Królewskiego Gimnazjum Ewangelickiego, gdzie zdał maturę, a jego marzeniem było zostać oficerem, dlatego po maturze wstąpił do niemieckiej armii.
Służbę rozpoczął w 173. lotaryńskim pułku piechoty. W 1912 roku awansował na podporucznika. Podczas I wojny światowej walczył na froncie zachodnim, a w 1914 roku został ciężko ranny, co zmusiło go do przejścia do lotnictwa. Przez cały 1915 rok przelatał w samolotach obserwacyjnych. W 1916 roku rozpoczął szkolenie w Halberstädcie i Hanowerze, zdobył patent pilota samolotów myśliwskich, a w sierpniu wrócił na front zachodni, walcząc jako pilot w 4. dywizji myśliwskiej. 9 listopada 1916 roku zestrzelił trzy samoloty przeciwnika. 1 marca 1917 roku znalazł się na oficjalnej liście najlepszych niemieckich pilotów z ośmioma zestrzałami.
W połowie 1917 roku, gdy miał 22 zwycięstwa, został odznaczony najwyższym wojskowym odznaczeniem – Pour le Mérite – i przejął dowództwo nad Jagdstaffel 6. Po osiągnięciu 26 zestrzeleń podczas przymusowego lądowania został ponownie ranny, lecz szybko wrócił na front. Na liście najlepszych pilotów niemieckich z listopada 1917 figurował z 27 zestrzelonymi samolotami, a został dowódcą sławnego dywizjonu Boelcke.
Wkrótce potem przeniesiono go do Berlina na stanowisko inspektora lotniczego. 8 listopada 1917 roku awansował na stopień porucznika. W 1918 roku ponownie skierowano go na front do swojego dywizjonu; do końca czynnej służby osiągnął 27 zestrzeleń. Pod koniec wojny zachorował na grypę, a następnie doszło zapalenie płuc. Zmarł 18 października 1918 roku w szpitalu miejskim w Raciborzu. Został pochowany na cmentarzu Jeruzalem, a grób zachował się do dziś.