Marek Henryk Migalski
Biografia
Marek Henryk Migalski urodził się 14 stycznia 1969 roku w Raciborzu.
Ukończył Szkołę Podstawową nr 13 im. Stanisława Staszica w Raciborzu oraz I Liceum Ogólnokształcące w tym mieście. W 1999 roku ukończył studia politologiczne na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, a w 2001 na Wydziale Nauk Społecznych UŚ uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w dziedzinie nauk o polityce. W 2019 otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk społecznych na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Wcześniej wielokrotnie odmówiono mu nadania stopnia doktora habilitowanego lub wszczęcia postępowania habilitacyjnego.
Pracował jako nauczyciel języka polskiego przed podjęciem studiów. W trakcie studiów odbył – z rekomendacją konsula generalnego Republiki Czeskiej w Polsce – miesięczną praktykę w biurze Euroregionu Silesia, a w lutym 1999 objął stanowisko wicedyrektora biura.
Został pracownikiem naukowym w Instytucie Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, był adiunktem w Zakładzie Systemów Politycznych Polski i Państw Europy Środkowej i Wschodniej. Później został powołany na profesora uczelni w Instytucie Nauk Politycznych UŚ. Został także wykładowcą w Instytucie Europeistyki Wyższej Szkoły Humanitas w Sosnowcu. W pracy naukowej zajmował się zagadnieniami współczesnych systemów politycznych i partyjnych.
Odbył staże naukowe w czeskich uczelniach: na wydziale prawa Uniwersytetu Masaryka w Brnie, na wydziale pedagogiki Uniwersytetu Południowoczeskiego w Czeskich Budziejowicach oraz na wydziale nauk politycznych Uniwersytetu Palackiego w Ołomuńcu. Brał udział w licznych krajowych i międzynarodowych konferencjach politologicznych. Jest autorem, współautorem lub redaktorem kilkunastu książek oraz autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych. Publikował artykuły o polskiej scenie politycznej w prasie, m.in. w Dzienniku, Gazecie Wyborczej, Rzeczpospolitej i Wprost.
W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu katowickim uzyskał mandat eurodeputowanego VII kadencji, otrzymując 112881 głosów. W PE został członkiem Komisji Kultury i Edukacji oraz Delegacji do komisji współpracy parlamentarnej UE-Rosja, objął również zastępstwo w Delegacji do spraw stosunków z Białorusią i Delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest. Nie przystąpił do PiS.
We wrześniu 2010 na wniosek europosłów Ryszarda Legutii i Tomasza Poręby został wykluczony z delegacji PiS w Parlamencie Europejskim w związku z listem do prezesa tej partii, Jarosława Kaczyńskiego, w którym skrytykował jego sposób zarządzania ugrupowaniem. W listopadzie tego samego roku zaangażował się w tworzenie nowego ugrupowania Polska Jest Najważniejsza, które w marcu 2011 zostało zarejestrowane jako partia. 10 czerwca tego samego roku został jednym z wiceprezesów tego ugrupowania.
Współtworzył (wraz z resztą PJN) powołaną 7 grudnia 2013 na bazie ruchu społecznego „Godzina dla Polski” nową partię Polska Razem. Tydzień później został wiceprezesem tego ugrupowania. Pełnił tę funkcję do marca 2014, kiedy to zrezygnował z zasiadania w prezydium zarządu partii (pozostając przewodniczącym jej śląskich struktur). W tym samym roku nie uzyskał reelekcji w wyborach europejskich, otwierając śląską listę Polski Razem. W maju 2014 zrezygnował z członkostwa w partii, wycofując się z działalności politycznej.
W 2016 prowadził program Dwie prawdy w TVN24. W 2019 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Koalicji Obywatelskiej. W sierpniu 2025 wywołał kontrowersje, określając tragicznie zmarłego pilota F-16 nieudacznikiem. W listopadzie 2025 ujawnił również, że zmaga się ze złośliwym nowotworem jelita grubego.