Paul Guttmann
Biografia
Paul Guttmann urodził się w Raciborzu w rodzinie żydowskiej. Studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, Uniwersytecie Juliusza i Maksymiliana w Würzburgu oraz Uniwersytecie Wiedeńskim; tytuł doktora medycyny otrzymał w 1858 roku. Od 1859 praktykował w Berlinie. Był asystentem u Griesingerai Meyera, a także u Traubego, który wpłynął na kierunek jego kariery naukowej.
Od 1867 był privatdozentem na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma. Uczniami i asystentami Guttmanna byli, między innymi, Hugo Neumann i Hermann Frank. W 1879 został dyrektorem miejskiego szpitala Moabit. Od 1885 do 1893 był wydawcą Journal für Praktische Aerzte. Zmarł 24 maja 1893 w Berlinie.
Dorobek naukowy: Razem z Albertem Eulenburgiem zajmował się układem współczulnym. W 1877 roku obaj uczeni zostali uhonorowani nagrodą Astleya Coopera, jednak później z powodu podwójnego autorstwa nagrodzonej monografii wyróżnienie odebrano. Współpracował też z Paulem Ehrlichem, prowadząc badania nad gruźlicą i malarią.
Napisal ceniony podręcznik diagnostyki medycznej, przetłumaczony na sześć języków i wielokrotnie wznawiany. Badał sposób działania leków przeciwgorączkowych, opisał tzw. objaw Guttmanna – słyszalny szmer nad tętnicami szyjnymi w nadczynności tarczycy. Odegrał istotną rolę w zwalczaniu epidemii cholery w Berlinie.