Michał Rymer
Biografia
Urodził się 26 września 1919 roku w Raciborzu w rodzinie górnika i działacza polonijnego. Jego ojciec Jan był górnikiem i współzałożycielem Związku Towarzystw Katolickich w Bochum, prezesem kilku organizacji polonijnych w Bottropie, a także członkiem zarządów miejscowych organizacji. Po zakończeniu I wojny światowej rodzina została skierowana do pracy na Górnym Śląsku, zamieszkała w Raciborzu, a w 1921 przeprowadziła się do Królewskiej Huty (Chorzów) gdzie Jan współorganizował miejscowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W 1925 Michał podjął naukę w szkole powszechnej, po czym próbował wyjechać do marynarki handlowej w Gdyni, lecz został schwytany przez policję i przekazany rodzicom. Następnie uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Odrowążów w Chorzowie. Podobnie jak starszy brat Benedykt, w czasie nauki wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego i działał w 2 Drużynie Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego.
W 1938 po zdaniu matury podjął pracę jako praktykant w hutniczym zakładzie Piłsudski i rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Po wybuchu II wojny światowej został w Chorzowie wraz z bratem Benedyktem; rodzina początkowo wyjechała do Zaleszczyk, ale pod koniec października wróciła do miasta.
11 listopada 1939 wraz z braćmi Benedyktem i Władysławem zaprzysiężony jako członek konspiracyjnej Polskiej Organizacji Partyzanckiej podległej krakowskiej strukturze Służby Zwycięztwu Polski, nazywanej Polskimi Siłami Zbrojnymi. Przyjął pseudonim Castor. Zaangażował się w działalność konspiracyjną o charakterze wywiadowczym i werbunkowym. Pod koniec listopada wraz z rodziną przeniósł się do Mikuszowic.
Od stycznia 1940 roku był redaktorem, drukarzem oraz korektorem w konspiracyjnym piśmie Świt wydawanym przez Okręg Śląski ZWZ. Od maja 1940 roku pełnił funkcję kuriera sztabu Okręgu Śląskiego ZWZ. Od listopada 1940, na polecenie władz konspiracyjnych, zamieszkał w Wiśle.
19 listopada 1940 został zatrzymany wraz z braćmi przez Gestapo. Uciekł, lecz został postrzelony w nogę i pozostawiony na polu. Następnego dnia odnaleziony przez gestapowców i aresztowany. Ze względu na wykrwawienie i nieprzytomność umieszczono go w szpitalu bonifratrów w Katowicach-Bogucicach, a następnie w więzieniu w Katowicach, Bytomiu, Wrocławiu, ponownie Bytomiu i Gliwicach. Przetransportowany przed rozprawą do więzienia Moabit w Berlinie.
Wraz z członkami kierownictwa śląskiego ZWZ oskarżony o zdradę stanu przed Trybunałem Ludowym w Berlinie. Po trzydniowym procesie, 7 marca 1942 skazany wraz z bratem Benedyktem na karę śmierci. Prośba rodziny o ułaskawienie została odrzucona. Zmarł 17 lipca 1942 w Berlinie, stracony wraz z bratem.